Menu


Sfeerverslag Pukkelpop 2017

In Nederland zitten we eigenlijk heel het jaar zó op Lowlands te wachten, dat we bijna vergeten dat je ook in Hasselt terecht kunt rond diezelfde tijd. De line-ups komen heel vaak overeen en is zo’n 66.000 bezoekers één van de grootste festivals van België. Er zijn acht verschillende podia, waar de Booth en de Lift de twee nieuwste van zijn. Ook gaan de Campings A en B nu onder de naam Chill en Relax. Op woensdag is er bovendien ook meer keuze qua acts op de pre-party, maar het belangrijkste is toch echt de dagen van het festival zelf te ontdekken. Hier het sfeerverslag!

intergalactic Lovers beheerst de kunst van het optreden iedere keer beterDonderdag
Enter Shikari en Cypress Hill zijn niet de kleinste namen die al vroeg in de middag op het hoofdpodium plaats mogen nemen. Beide maken hun reputatie meer dan waar. ‘Live Outside’ is één van de nieuwe nummers van eerstgenoemde die het gelijk goed doet als live-versie. Afsluiter Anaesthetist laat het publiek tevreden achter. Cypress Hill maakt er ook een feestje van met ‘Wanna Get High’, ‘Insane in The Brain’ ‘How I Could Just Kill A Man’ en als laatste ‘(Rock)Superstar’.

Betoverend
Intergalactic Lovers gaat als een trein, hun derde album is uit en ze hebben al een flinke internationale tour achter de rug en ze hebben nog veel ruimte om verder door te groeien. Lara groeit als performer in haar rol en zet ook op deze editie van Pukkelpop weer een prachtig optreden neer. Bijna bezeten en betoverend valt de manier waarop ze de muziek vertolkt te beschrijven, en ook de nieuwe nummers doen geen moment onder voor de oudere, ondanks dat iedereen in België deze al van begin tot eind mee kan zingen. En ook daar speelt de band prima op in. Top!

Integraal
Interpol speelt hun album uit 2002 genaamd ‘Turn on Bright Lights’ integraal en dat is voor menig post-punk fan natuurlijk al een reden voor een feestje, de laatste keer dat Interpol er stond kregen ze een halfvolle tent nu is dat gelukkig beduidend meer. ‘Not Even Jail’ is de setopener en er word al snel Evil ingezet in het begin van de set, beide nummers van het album ‘Antics’. Daarna begint het 15-jarige verjaardagsfeestje van hun eerste album die van begin tot eind wordt gespeeld.

Editors
Editors laat voor een zoveelste keer zien waarom België van ze houdt en andersom. Hun repertoire is dan ook om van te genieten en de stem van Tom Smith is nagenoeg perfect. Hits van alle albums komen voorbij en het nodige vuurwerk schiet de lucht in bij Racing Rats en Papillon. Aan het einde van het optreden speelt Tom solo het nummer ‘No Sound but the Wind’ voor alle slachtoffer van de aanslag in Barcelona, waar iedereen toch wel even stil van word.

The xx
Hoe charmant is het dat ze zoveel liefde voor elkaar, de muziek en het publiek hebben dat ze bijna over hun eigen woorden struikelen in oprechtheid? Dat ze een geweldig feilloze optredens geven en nog zo bescheiden zijn, ook op het grote podium. ‘I See You’ is hun laatste plaat en ook deze staat vol met de eigenzinnige XX-sound die we kunnen verwachten, er zijn wat alcoholverslavingen en een solo-tour van Jamie XX aan vooraf gegaan, maar naar eigen zeggen was dat nodig om ze sterker dan ooit te maken. En daar kan ik ze geen ongelijk in geven. Ze maken hun headliner-positie meer dan waar.

Vrijdag
Forest Swords is het excentrieke muziekproduct van Matthew Barnes uit Engeland en hij speelt ditmaal als duo ondersteund door een geweldig visueel spektakel op de achtergrond. De Castello is het ideale speelveld voor de expirimentele triphop die de beste man produceert. Één van de verborgen top-acts op de affiche van vandaag. Ondertussen staat de Boiler Room op z’n kop met drum & bass acts als James Mavel en Mefjus met bijbehorende MC’s. Zo vroeg in de middag is het de perfecte plaats om te zijn om lekker wakker geschud te worden!

Shins
The Shins gaan al een tijdje mee, en ondertussen is de bezetting al een aantal keer veranderd maar James Mercer blijft zijn unieke stemgeluid tentoonstellen met verve. Wormbrains is het nieuwe album dat gespeeld word maar natuurlijk mogen oude hits als ‘So Says I’, New Slang (van de Rijksoverheid-reclame in ons land) en ‘Australia’, ‘Phantom Limb’ niet ontbreken. Van het vorige album is Simple Song ook een lied dat vele kennen, mede door een aflevering van How I Met Your Mother wellicht. Als toetje presenteren ze nog een uitgebreide versie van ‘Sleeping Lessons’, niet geheel toevallig mijn favoriet.

Regen en opklaringen
Flaming Lips staat in de Marquee hun bizarre psychedelische rock te vertolken wanneer er een enorme regenbui over het terrein raast. Even dacht ik dat ze de waardering kregen die ze verdienden, maar het bleek dat een hoop mensen vooral in de tent stonden om te schuilen voor de regen. Het fijne is dat de mensen die niet alleen als bescherming voor de regen er naar toe wilde na de bui in alle rust konden genieten van David Bowie’s ‘Space Oddity’ en ‘Do You Realise?’. De band verteld enog dat ze na het overlijden wilden stoppen met het nummer te vertolken, maar besloten vervolgens het toch iedere avond te spelen. En terecht, want de muziek moet doorleven! London Grammer mag daarna het hoofdpodium betreden en stelt niemand teleur, de zangstem van Hanna Reid laat je af en toe slikken in haar schoonheid en de muziek laat je meevoeren naar grotere hoogtes. Dat het net opgeklaard is past perfect bij de trip hop die de band ons voorschotelt. Afsluiter Metal & Dust krijgt het publiek stil tot een daverend applaus volgt.

Broekzak
Guy Garvey van Elbow krijgt ieder publiek in zijn broekzak, of het nou een grote main stage is of een wat kleinere tent.De harmonieen vloeien op zijn commando door de tent, een herkenbaar fluitgeluid zorgt voor gejuich en zij worden met het woord ‘beautiful’ geliefkoost. Hoogtepunten zijn absoluut ‘Mirrorball’ en afsluiter ‘Grounds for Divorce’.

Nicolas Jaar heeft meer muzikaliteit in zijn linkerteen dan Rapper BoeefGenialiteit
Nicolaas Jaar is een fenomeen waar je niet om heen kunt, overal maakt hij indruk met zijn elektronische solo-set waarin hij zingt, trombone speelt en aan de knoppen draait van zijn synthesizers en drumcomputers. ‘Ah, dit is een ge-ni-aal nummer!’ zegt mijn Vlaamse buurman tegen me, met daarna een lichte sneer naar de Nederlandse act Boef, aangezien Nicolaas Jaar in zijn linkerteen meer muzikaal talent heeft dan de rapper van Woensdag.

Dik
2manydj’s zijn altijd dik de moeite waard voor de liefhebbers, al had ik ze persoonlijk in de kleinere dance-hall gezien dan in de gigantische boiler room. Hier loopt een groot deel van het publiek ongeinteresseerd rondjes terwijl een massaal eensgezind publiek hetgeen is wat ze verdienen. Het visuele ascpect verraadt welk nummer er gedraait gaat worden en deze word op geniale wijze vervormd naast de geweldige overgangen van de broertjes Dewaele.

WC rol
Punkrock leeft ook nog op Pukkelpop ondanks het ontbreken van de Shelter, waar nu de Lift voor in de plaats is gekomen. Ergens komt het op zo’n klein podium meer tot hun recht, al is het soms iets moeilijker te verstaan. Het zooitje ongeregeld van Black Lips is zo’n band, zo stoppen ze soms even met gitaar spelen om een WC-rol te gooien, zoent de zanger de saxofoniste tijdens een solo en nemen ze zichzelf over het algemeen niet heel serieus. Een heerlijk sfeertje is het resultaat, dat nog eens dunnetjes wordt overgedaan door het Luikse Cocaïne Piss in de vroege middag de dag erna.

Zaterdag
Ook vandaag is er vanaf één uur s’middags drum & bass in de Boiler Room om je wakker te schudden indien dat nog niet bij Cocaine Piss was gebeurd natuurlijk. Black Sun Empire staat op het programma en dat trekt uiteraard een hoop mensen aan. Dub FX speelt zoals gewoonlijk de tent waarin hij staat plat, en samen met z’n saxofonist maakt hij hetgeen waar hij meester is namelijk een perfecte mix van hip-hop, reggae, drum & bass en dubstep. Beatboxen, loopstations, raps en drumcomputers zorgen voor een verfrissend geluid op de Zaterdagmiddag voordat het rock en techno-geweld losbarst in de andere tenten.

Rock en techno
Zowel Paul als Fritz Kalkbrenner laten van zich horen op deze editie en staan bij de techno liefhebbers hoog in het vaandel, Paul met zijn Back to The Future tour in de boiler Room en Fritz in de bescheidenere dance-hall. Beide zijn om te smullen, en om op te dansen natuurlijk. Naast die grootmeesters staan ook The Subs er met een Dj-Set en gaat Armand van Helden ook geweldige klassieke plaatjes draaien om ons aan het dansen te krijgen.

Billy Talent zet een energieke liveshow weg!Punkrock
Billy Talent staat in de Marquee en bekend om hun energieke live-shows en geschreeuw van Benjamin Kowalwicz. Dat ondersteund met een strak spelende band en achtergrondzang is een perfecte combinatie. Ditmaal geen gloednieuw album maar een best of-set met nummers van alle albums. Vanaf opener Devil in the Midnight Mass naar Surrender tot Red Flag en Fallen Leaves is het genieten geblazen. En ik blijf me nog steeds verbazen over de hoeveelheid energie dat ervan af spat.

Rise Against toont zich de waardige afsluiter van het punkrock-programma op de Zaterdag. Na At The Drive In en Billy Talent sluiten zij de Marquee af en laatstgenoemde werd nog geprezen met een nummer en een emotioneel beeld van de zanger in kwestie. Zelfs overleden Linkin Park-zanger Chester Bennington krijgt het nummer Survive aan hem opgedragen. De politieke boodschap spreekt voor zich bij een Rise Against optreden net als de afsluiting met Prayer of The Refugee en Savior.

Afsluiter
Flume sluit de Main Stage is en is zielsgelukkig dat hij dit mag doen, daarnaast is het ook terecht gezien zijn performance. De productie ziet er piekfijn uit, de overgangen zijn origineel en het is voor zowel hem als het publiek moeilijk voor te stellen dat hij nog niet zo heel lang geleden een huiskamerhobbyist was zonder ooit op te treden. Het gaat snel met Flume, en dat heeft hij geheel aan zichzelf te wijten. Het publiek is tevreden en sommigen spreken zelfs van de ‘beste afsluiter van de afgelopen vijf jaar’. Ik weet niet of ik het er mee eens ben, maar zalig was het zeker. Het vuurwerk is de traditionele afsluiter van het festival, en het was weer een mooie editie met veel moois op het programma ondanks dat ze het niet van alle grote namen moesten hebben.

 

Over de auteur

Jeroen Siep

Jeroen Siep is zowel een muziekliefhebber als een woordkunstenaar in het dagelijks leven. Hij is een festivalganger met zoveel ervaring dat je hem gerust van lichtelijk snobisme mag beschuldigen. Kritiek op muziek zal er van zijn kant altijd blijven en hoge kwaliteit word dan ook erg gewaardeerd, want de juiste snaren raken is nu eenmaal een strijd. Zijn mening word niet altijd op prijs gesteld maar een gevoel beschrijven kan hij als geen ander. Een passie voor het geschreven woord en de kracht van het geluid gecombineerd tot één organisme!