class="gkFeaturedItemTitle" Popeye: “Keihard onderuit getrapt op hoogtepunt”
- Geschreven door Robby van der Zande
Zanger, Straatschoffie, anti-drugs coördinator, Sportinstructeur
Piet ‘Popeye’ Kamper is een straatvechter, maar wel met het hart op de juiste plaats. Opgegroeid op straat en als hij daar eindelijk weg geraakt, belandt hij er al snel terug. Als anti-drugs coördinator wel te verstaan. Dat houdt hij ruim vijfentwintig jaar vol, tot het succes hem bijna fataal wordt en hij de stad ontvlucht. Tussendoor duikt hij ook wel eens onder, maar dan in de muziek. Een bijzonder verhaal over een bewogen leven.
Wie Piet alias Popeye, die met zijn eigen achternaam Kamper heet, ziet, schat niet dat hij de pensioengerechtigde leeftijd bereikt heeft. Dat komt volgens hem zelf door van jongs af aan te trainen. Niets verraadt eigenlijk de drama’s en de honger die hij heeft meegemaakt.
Mishandeling, seksueel misbruik en geweld zijn een aantal andere woorden die als labels op zijn leven geplakt kunnen worden. Zaken die Popeye meegemaakt heeft, maar waar hij met enige afstand over kan praten. Zingen hield hem staande.
En dat is tegelijk een geluk en een ongeluk. “Op drie jarige leeftijd ging ik bekende zangers nadoen om op straat geld te verdienen, omdat ik anders niks te eten had.” Daar zit direct het venijn in, want zodra het om geld gaat, is de lol snel weg. “Met het commerciële wordt het in één keer minder leuk.”
Als hij zingt, zit er een verhaal in. Wat dat verhaal is, behoeft volgens hem geen uitleg. “Als ik in een liedje gevoel leg, hoef ik het niet uit te leggen. Ik betrek de tekst op mezelf.” En daarbij is er een grote kans dat Popeye datgene waarover hij zingt ook meegemaakt heeft.
Want bij de ellende tijdens het opgroeien op de straat en in het gezin bleef het niet. Met een Joodse moeder en ex-SS’er als vader, waardoor het gezin van het concentratiekamp gespaard bleef, is de basis alles behalve goed. Zijn moeders familie overleefde bovendien de Tweede Wereldoorlog niet, wat Popeye’s beeld van Duitsers alles behalve positief maakt.
Door de mishandeling thuis belandt hij in een internaat, met ‘vriendelijke’ personeel bestaande uit ex-cipiers én SS’ers, Machts- en seksueel misbruik is er aan de orde van de dag. De instelling kwam onlangs nog in het nieuws vanwege onderzoek naar deze praktijken in de commissie Samson.
Het spreekt voor zich dat de tijd daar hem meer kwaad deed dan goeds bracht. Na zijn terugkeer in Rotterdam, belandt hij dan ook vrijwel direct in het criminele circuit. “Feijenoord was een soort jungle. Het bewandelen van het criminele pad was onder die omstandigheden heel normaal.” Toch kijkt Popeye er niet heel negatief op terug. “Naderhand zou ik willen dat hoe het in die wijk ging, het in heel Nederland zou gaan. Mensen zorgden voor elkaar en er was een grote sociale zelfredzaamheid.”
Bij dat alles realiseert hij zich hoe bizar het klinkt, maar het was toen ook een bizarre tijd. “Ik ging elk weekend Duitsers in elkaar slaan in een bar” , doet hij er een schepje bovenop: “Ik haatte die moffen zo erg, dat is een ziekte in mij.” Een van die keren vormt het keerpunt in zijn leven, nadat een van de ‘gangleden’ hem aanspoort iets van zijn leven te gaan maken.
Popeye geraakte op slinkse wijze aan een opleiding en wordt sportinstructeur. Terwijl zijn leven langzaam op de rails komt, ziet hij de stad verloederen door de drugs. Zijn straatmentaliteit blijkt alles behalve verdwenen en nadat hij kritiek op het beleid uit, gaat hij ook de uitdaging aan om het beter te doen.
Vanaf dat moment gaat het in sneltreinvaart. Met de begeestering om te helpen en de harde hand om af en toe een doorbraak te ‘forceren’, zet Popeye zich in voor junks en prostituees en tegen dealers en pooiers. “Op een gegeven moment had ik 8800 cliënten onder me,” klinkt het trots. Zijn naam rijst en daarmee ook zijn status. Dat brengt complimenten met zich mee, maar eveneens bedreigingen.
Het eerste doet hem niet zoveel en voor het laatste biedt zijn ‘sportschool netwerk’ in de regel de oplossing. Tot de bedreigingen te vaak voorkomen en het voor Popeye diffuus wordt wie nu wat tegen hem heeft. “Dat was op mijn hoogtepunt, ik kreeg haast een orgasme, word je keihard onderuit getrapt” , klinkt het met enig cynisme.
Vanuit de politiek én de politie krijgt hij niet de steun die hij hoopt te krijgen na jaren trouwe dienst. Popeye ontvlucht zijn stad en besluit in Halsteren te wonen, omdat hij de bedreigingen niet meer het hoofd kan bieden. Daar voelt hij zich veilig, maar hij mist het werk ook. “Net alsof je geamputeerd bent, het is een gemis.”
Zijn huis heeft preventief een beveiligingscamera, maar nu hij uit het zicht is van de criminelen in Rotterdam, laten ze hem ook met rust. Zijn dagen vult hij samen met vrouw Tonny én muziek. Optreden doet hij in Spaans, Engels én Nederlands, als het maar vanuit het hart komt. En als het maar voor de lol is, benadrukt hij.
Optreden doet Popeye alleen als het ook goed voelt, muziek en clips maakt hij vrijwel dagelijks. Zijn Nederlandstalige kanaal is www.youtube.com/PopeyeKamper en het Spaans / Engelse kanaal is www.youtube.com/user/PopeyesJokes. Zijn bijzondere levensverhaal is te zien in de rubriek Popey op Ibiza van Man bijt Hond, waarin weken lang aandacht aan hem besteedt werd: http://www.manbijthond.nl/rubrieken/popeye
Dit verhaal verscheen eerder in korte versie in huis-aan-huis blad de Bode.